Op mijn verjaardag nam ik deze foto.
Met dat laatste biertje in mijn hand proostte ik op mijn gezondheid en op de keuze om een jaar alcoholvrij te zijn.

Niet omdat ik mezelf als probleemdrinker zag, maar omdat ik bewuster wilde kiezen wat goed is voor míj. Ik wilde onderzoeken of mijn bourgondische leefstijl mij nog werkelijk diende.

Rond de middelbare leeftijd begon mijn lichaam andere signalen te geven. Door hormonale veranderingen werd gezondheid geen vanzelfsprekendheid meer, maar een noodzakelijke keuze. Wat vroeger nog kon, voelde niet langer helpend.

Die keuze was niet eenvoudig. Sociale verleiding en oude gewoontes waren soms hardnekkig aanwezig. Er waren in de beginfase enkele uitglijders maar ervaarde ik al snel meer energie, helderheid en meer ruimte en regie over mijn leven. Uiteindelijk bleef ik ruim drie maanden alcoholvrij en dat smaakte naar meer.

In het boeddhisme noemen ze dat ook wel discipel zijn over jezelf: met zachtheid trouw blijven aan wat je nodig hebt. 

Want ongezonde gewoontes hebben bijna altijd een reden. Ze vervullen een behoefte troost, ontspanning, verdoving of verbinding. Door dat zonder oordeel te onderzoeken, ontstaat ruimte om opnieuw te kiezen.

De vraag die voor mij alles veranderde:

Dient deze gewoonte mij nog, vandaag?

Het antwoord kan het begin zijn van iets heel moois.